Homecoming

Homcoming er ei viktig feiring for high school elever i Texas.
Det er viktig for  freshmen-, litt meir viktig for sophomores-, endå litt meir for juniors og super viktig for seniors, -å vere med på homecoming. Mum og garter er nødvendige ingredienser om ein feirer på amerikansk måte.

Snorre er senior  på Cinco Range High School og er kjærast med Taylor, som eg trur kanskje har gleda seg til homecoming heilt sidan ho vart født.
Då er det viktig å vere med, gjere det ein skal, kjøpe det ein må og nyte augeblikket.

Det vart sjølvsagt supert. Skulle berre mangle med lang planlegging, middag på fin restaurant og sist men ikkje minst, fest med overnatting på beach-condo i Galveston.


(Frå den delen av festen veit vi lite om. Eg har spurt kva opplegget var, og fått til svar at det var snacks og sånn. -Sikkert pringels eller noko?)

Homcoming og Mum kan gi assosiasjoner til det å lengte heim, men det har ingen ting med det å gjere.
Så kan ein kanskje tru at mum heiter mum fordi det har noko med morer å gjere, men det er og feil.
- Eller kanskje ikkje heilt feil, for det er morer som betaler dyrt for desse "flotte" mummane som gutane gir jentene før homecoming festen.
Kanskje er det gode mum-minner som dukker opp i hovudet på den amerikanske mora som gjer at ho betaler det mummen koster? Ei gjennomsnittleg norsk mor slit litt meir med dette, sidan ho er heilt blank på dette området.

Homcoming er tradisjonelt ein velkomstfest der studenter feirer det nye skuleåret og ikkje minst den nye sessongen for skulen sitt fotball lag. Tradisjonen er 100 år gamal og mum var den gong ein enkel krysantemum som ein gut gav til den jenta han gjerne ville ha med seg på kampen. Ein enkel blomst på jakkeslaget, liksom. Det var før.
I dag er det ingen (?) som veit at mum har noko med krysantemum å gjere, og dagens mum, som har vekt og storleik som eit gjennomsnittleg familie kjæledyr, - er beviset for at  " everything is bigger in Texas." 

Frå venstre: Snorre, Mum og Beinrangelet.

Taylor sin mum vart spesial laga av ei dame som har spesialisert seg på mum produksjon. Snorre tok klokleg nok med seg vennina til Taylor slik at han kunne få kyndig hjelp til å velge ut type bamse, sløyfeband, bokstaver, fjør, blinketingelinger og klirredingeldangel. Her er det ingen tilfeldigheter og det er veldig viktig å få fram personligheten til den som skulle få den. 

Silja beundrer-

- og gleder seg til det er hennar tur.

Etter ca to veker i produksjon kunne han hente mummen. Alv som ikkje heilt hadde fått med seg byrjinga på denne viktige prosessen trudde først at vi hadde fått ein dåpskjole. Då er det jo fort gjort å tenke at det kanskje er meir han ikkje har fått med seg, - så han vart nesten letta då han forstod at det berre var ein mum til 150$ som hang der.

Snorre sin garter.

Samtidig i denne perioden gjekk Taylor, truleg med venninna som støtte-speler, til den same mum-spesialisten, og bestilte ein veldig fin garter til Snorre. Ein garter er mindre enn ein mum, men passer så godt saman med mummen at ein kunne tru dette var avtalt spel.

Garter bæres med strikk rundt venstre arm.
"Stiligt",- sa Snorre. "Endeleg fekk eg ein sånn".







Punkt to i dette løpet er invitasjon til homcoming partyet.  Det var i den fasen telefonen min forsvant. Sidan eg berre har ein gamal I-phone, og berre er heime og berre koser meg heile dagen, -så treng eg jo ikkje telefon heile tida, - og dessutan var dette, ifølge låneren, eit veldig viktig punkt der telefonen min faktisk hadde ein sentral rolle. Difor vart ringetonen min endra frå standard til ein litt meir tingeling- tone, og på mystisk vis plassert under senga til Taylor ein kveld.
Kl 12 ringte telefonen og dette var beskjeden:

No kan ein kanskje undre seg over at guten ikkje gjorde seg litt meir flid med håndskrifta eller noko, sidan dette trass alt var midt i eit amerikansk glitter eventyr, -men det viktigaste var jo at jenta fekk beskjed om at det stod ein friar uti garden, på steinen, midt i hagen med roser og sjokolade og eg veit ikkje kva.... Heldigvis ville ho vere med og det tok kun tre dager før telefonen min kom heim att.

Eg trur egentleg det største med det å få ein mum er tanken på kor fin den skal bli og kva som kan vere på den. Det er veldig kort eksponeringstid på denne pynten nemleg. Fredag (dagen før dagen) går studentane med mum og garter på skulen. Det er stas.
Då går dei vel rundt som fine uåpna presanger og skryt av kvarandre sin mum, og ler litt over at dei har likt blinkehjarte innimellom alle krusedullane. Kanskje kjenner dei litt på vekta, samanlikner (" min e så tung alså, berre kjenn!")- og fabulerer litt over pris. Eg kan ikkje tenke meg at guttane snakker mykje om sine gartere der dei går rundt i gangane på skulen, men kva veit eg?
Litt upraktisk må det no vere, iallefall for jentene med dei fotside mummane. Ei vennine til Taylor hadde fått ein pent-uppel mum som gjekk over skuldra og bak på ryggen. Det var litt for mykje. Den var så tung at ho ikkje orka å gå med den heile dagen. Tenk det! Taylor var heldigvis veldig fornøgd med sin tripple, den var heilt perfekt.
Sidan Taylor er med i dansegruppa som underholdt på lørdagens fotball kamp og Snorre heller chilla heime, så er deira mum og garter nesten ikkje brukt. Hadde det vore eit bruktmarked for denne typen pynt kunne dei skreve; så godt som ubrukt, men selge, det gjer ein ikkje. Ein mum er ikkje berre ei samling sløyfeband, det er sikkert.  Dei varer så lenge ein gidd å riste støv av dei, og minner, dei varer evig.

På lørdag ettermiddag og kveld er det middag og party. Jentene staser seg opp fra topp til tå og guttane er litt redde for at blomsterarmebåndet som ligg til oppbevaring i kjøleskapet skal bli krasja under ei pakke kjøttdeig eller noko anna tungt, - før ein får gitt det til den heldige.
Arrangement komiteen hadde funne ein fin fotoshoot-plass slik at foreldre, slekt og venner kan forevige dette store augeblikket til minneboka.

Aston , Snorre og Taylor på veg til fest.

Oppstilling. Dette kan dei i Amerika.

Jenteklubben: Vakker og ven

Gutteklubben : Kjekk og grei

<3

Breakfast in America.

Å for ein strålande morgon, tenkte eg ,- og dekker på bordet: Det er søndag.
Amerikanske pannekaker, brød, knekkenrød, smilande egg, chedderost, swissost, kremost, to typer skinke, appelsin marmelade, jordbærsyltetøy, rørte bringebær, smør, sukker, melk, sjokolademelk,appelsinjuice og kaffi.
                                         
Det beste med søndagen er lange innholdsrike frukoster. Eg vekker alle med munter falsett sang og legg ikkje merke til at 50 % av familien synes dette er waaay to much og høyrer ikkje at dei stønner "Herregud, det e søndag".

 "Vi har ALDRI noe skikkelig frukost mat" - seier "Morgenstund har gull i munn". 
" Koffor har vi ALDRI noe godt til frukost?"
" Good Morning Sunshine, the world say :-) Ferske amerikanske pannekaker går vel an,- eller så kan du ta litt cereal?"
" tørre amerikanske pannekaker, - du vett eg ikkje lige det, - og vi har ingen goe frokostblandinger heller"
" OMG, det må jo være noe du kan ha. Det er 13 ulike typer i skapet!! Det må jo vere meir valgets kval, enn ingenting?"

"Gidd ikkje ha frukost." 
 To fortune cokies som ligg på benken vert frukost i dag. Eg berømmer (med dårlig sjult ironi) det supre frukostvalget. 
"Håper det står eit visdomsord som passer, foreksempel; - gjør som mora di sier eller noko anna lurt" - eg klarer ikkje å dy meg.

"Veldig morsomst" - er svaret eg får og døra inn til tv rommet vert lukka att. 
Eg høyrer at fam. Kardashian er på, - kanskje et dei frukost der og?
Dei har nok god søndagsfrukost kvar einaste dag, - tenker eg, - heldiggrisane!!

 Litt seinare finn eg eit samankrølla visdomsordet i tv-sofaen: 

Before the beginning of great brilliance, there must be chaos. 

Oh, happy day. 

Det var det eg visste. 

Søndag er supert!

Vi heie på Obama!

Valgvake i Garden Cove Ct

Hadde det ikkje vore valg i Usa no, hadde eg kanskje ikkje lært meg kva ordet "poll" betyr, men det har eg altså, -så for meg har dette vore positivt, så langt iallefall. 
Dersom Obama vinn i kveld, - så er det endå bedre. Då skal vi gå ut og gratulere våre kjekke naboer med eit godt val.  Vi har såå lyst til det, og vi meiner det godt. 
Vi trur dette er det beste for USA, men det er dei som bestemmer, - vi veit jo det. Difor er det ein spennande kveld.

Før vi reiste var vi på kurs og lærte at vi ikkje skulle diskutere politikk og religion med folk. I og med at det er valg, og vi bur her, så er det ikkje alltid så lett å la vere å sei at vi heier på Obama. Det ikkje så lett å late som vi like Mitt Romney liksom, sjølv om vi ønsker å vere høfflig. Vi er jo berre på besøk, må vite.
Alle dei andre rundt oss like jo han, og som norsk i Texas er det jo lett å bli påvirka og tilpasse seg dette Texaslivet. 
Cowboysko effekten er eit slikt tilpassing eksempel. Ikkje veldig mange likte dei før vi kom, men når vi først er her, - må vi liksom ha eit par kvar. Dei er ikkje billige eingong, - men gode  å gå med, seier vi til kvarandre når vi møtes i sjømannkyrkja med våre glorete sko og leker cowboy.  

Halloween er eit anna eksempel på ting eg  ikkje likte heime, men her synes eg det er ganske så kjekt. Det var berre ei pitte lita stund eg var imot skjelett og gravstøtter i hagen, - no har vi det.  I år sprang Alv rundt som ein grønn seigemann. Han skilte seg på sett og vis litt ut frå dei andre guttane som og sprang rundt i røde, grønne eller blå drakter. Dei hadde ein shorts utenpå seigemann drakta.  Alv hadde ikkje det og var kanskje " naken" i amerikanske auge, - så var han vel kanskje litt større og, enn dei andre grønne mennene der ute. Ja, ja det var jo ein fin varm kveld og Alv fekk springa rundt saman med ungane.  Det var faktisk ein som hadde Obama maske, men det var berre på tull, sa han. Han ville ikkje drømme om å la nokon springe rundt med det trynet. Det kunne jo vere farlig, sa han.

Det er heldigvis lettare å like både cowboysko og spøkelser enn Mitt Romney for oss som ikkje er frå Texas. Mitt Romney er formann for kvite, rike, godt vaksne menn med hentesveis som er vant med å få viljen sin fordi dei betaler.
Obama er liksom litt kompis. Han lager øl i kjelleren, gir store bamseklemmer til Bruce Springsteen og ringer rundt til damer som ikkje heilt høyrer etter når folk presenterer seg i telefonen. Det fins mange av dei. " Who is calling? "sa dama? It's the president, you know, Obama." sa Obama. Sånn e han.
Sjølv om vi har vore midt i denne presidentkampen så vises ikkje dette godt i vårt nabolag. Her er det ingen som viser kven dei stemmer for, - ingen pro Romney skilt, -men så er det vel ingen som tviler på kva naboen stemmer heller.
Det er litt som om dei stemmer republikaner uansett kva gjøk som stiller for dei.  Dei er republikanere!  Dei er født slik og kan ikkje for det, - på ein måte. Dei er lite opptatt av sak, bortsett fra skatt kanskje og meiner alt var betre før.
Alle vi andre, - det betyr heile verden ( bortstt frå Israel) håper alt vi kan,  at dette må gå rett vei for Usa og verden i kveld.
I vår stove har vi benka oss framfor tv med søt-salte popcorn ( likte vi det før vi kom,forresten?) og amerikansk øl.  
Vi heie på Obama. Vi håper og trur at Amerika velge Obama. Dei må jo det!

Snoop Dog er kanskje ikkje verdens luraste, men politikk har han jammen meg greie på.Han har sagt det veldig enkelt:
"- Bush dreit seg ut i åtte år, så du må gi Obama åtte år også. Han har ryddet opp halvparten av dritten i løpet av fire år, men han overtok ikke akkurat et reint hus. Dere ga ham et hus hvor TV-en ikke virket, og dassen var tett. Alt var gærent i det huset han overtok."(CNN)

Heia- Heia-Heia Obama.

KØ

Vi stod i kø på den ny-opna Starbucks utanfor HEB.
Retting: Vi stod sjølvsagt ikkje i kø, - dette var ein drive-trough, så vi satt i ein godt temperert bil i kaffikø. Me bur i Amerika, you know.
Ikkje var vi langt bak i køen heller, - som nr to stod vi, men det er lite hjelp i det når bilen framfor oss bruker ein evighet. 

" Kan dette vere så vanskelig, - det handler om kaffi", seier sjåføren min.
Han som berre skulle kjøpe ein enkel svart kaffi, grande, var sikker på at sjåføren framfor oss var ei dame sidan dei brukte så lang tid. "Så typisk damer"sa han. "ho skal sikkert ha ein dobbel frappuchino med skummamelk og vispa krem med ørlite kaneldryss på toppen og-deeet-taaar-tiiiid", sa han.

"Dei skulle hatt ein svart kaffi kø, - ein mannekø. Då hadde det gått fortare"
"Ja, det går alltid litt fortare for menn" - eg prøvde å bringe litt humør inn i ventestunda, men det var ikkje morsomt, - så var det vår tur.
Sjåføren fekk den etterlengta morgonkaffien sin og fredagen var igjen ein god dag.

Eg tenkte litt på det med mannekø. 
For ei stund sidan stod eg i den no historiske damekøen for å komme gjennom security på Sola flyplass. Eg undra meg litt over denne inndelingen og tenkte at dette hadde noko å gjere med respekt for framande religionar. Dei liker ikkje å bli visitert av ein person av motsatt kjønn. Det gjer vel kanskje ikkje nokon når alt kjem til alt, bortsett frå menn kanskje??  ( Men det hadde kanskje tatt lang tid)
Lange damekøar,-det er for så vidt noko vi jenter er van med. Kven har ikkje vore med vennina si på do?
Damekø er fordi damer har mykje pikkpakk med seg og det tar tid å scanne, var forklaringa til security sjefen på Sola til Dagbladet. ( I motsetning til dei som kun reiser med pikk?)
Så var det ikkje heilt det han meinte og innrømma at dei mangler damer til å kroppsvisitere damer og at damer slår oftare ut på alarm.

Eg har i grunn ikkje tenkt over at eg på sett og vis er eit levande stilas der eg tripper rundt med BH spiler og  i skoene mine er det visst og metall. ( bærebjelke?) Kanskje slår amalganet i tenna ut og? Då er det kanskje ikkje lett å skille meg frå ein heilt vanlege terorist, - det forstår eg. Eg har gått gjennom slusa i bunad, då var det ingenting som peip, men terroristar går vel ikkje i Haus bunad.
Eg er iallefall glad for at dei ikkje sjekker visum biletet mitt på Sola. Der ser eg ut som ei litt sliten barnemorderske og dei kan heilt sikkert vere til forveksling lik ein terrorist.
No har dei forresten ein heilt ny ordning på Sola. Ser ikkje bort frå at dei har vore på studietur til immigrasjonskøen i Houston.
No kan alle gå i den køen dei vil.  Er du ei dame som er ute på tur med pikkpakk og det pip, - så er det trena og proffisjonelle security hender (uansett kjønn) som sjekker ut om du er terrorist eller ei med spiler i bh´en. Det er jammen godt dei fekk orden på dette. 
Om det er tidsbesparande?  E det så nøye?

Om sunnhet, ærlighet og dotrening.

"Det e lunchtid, e du sulten?" 
9 år gamle Selma er på besøk. Selma ser opp fra I-paden og nikker. "veldig sulten, men det e litt vanskelig" seier ho, " - for eg like nesten ingen ting". " e det sant?" - eg er ikkje sikker på om eg høyrte rett. Selma, nikker alvorlig og kniser litt. " Det e faktisk det. Eg liker veldig lite".
Javel, men siden det heldigvis e nokke du like så e det lurere å si ka du like, enn å sei alt du ikkje like! Enig?" Det var ho heldig vis og etter to sekunder søk med augene i kjøleskapet og står no i matboda.  " Kanskje eg kan smake den?" seier ho forsiktig og peiker på øverste hylle der vi har cereal- samlinga vår. Høgt oppe på hylla står dei, men sure er dei ikkje. " Like du sjoko-pops" spør eg og drar ut den pakka ho peiker på.  Selma smiler og seier forsiktig " eg e ikkje sikker altså, men kan godt prøve litt. - Har aldri smakt denne typen før, tror eg"
"Det inneholde 10 % fullkorn, altså" - eg les på pakken, " - liker du det?" Selma rister på hovudet og seier at "fullkorn e litt kvalmende, iallefall om en spiser for mye ." Vi blir enige om at ho prøver litt. Uten melk sidan det iallefall e kvalmamde. " Var det greit? Vil du ha ein skikkelig porsjon med litt melk på," - lurer eg.  Ho er framleis litt usikker og tar difor ein ny prøveporsjon uten. Selma meiner at ho tydelig kan kjenne fullkorn smaken og demonstrerer ved å bite ei kule over. " Se Hege" - seier ho og held ein liten brun klump mot meg. "- det e tydelig fullkorn her!" Etter to prøve porsjoner e Selma klar for ein skikkelig porsjon sjokopufs med melk. "Likte du det?" -spør eg då ho nærma seg slutten av bollen.  Ganske bra e svaret, - "kan  eg ta litt til kanskje, - med melk ? Sånn at det blir mer likt?" - seier ho. Etter fire porsjoner sjokopufs er Selma mett. Då har ho fundert litt over produksjon av sjokkomelk og konkludert at det neppe var vha sjokkopufs. " Fullkorn e'kje så verst, egentlig. I hvertfall ikkje om det e med sjokolade, - men eg viste det va kvalmende! "

Litt seinere e vi på vei i min bil for å hente lillesøster Milla. " Godt at du e med Selma! Eg veit jo ikkje heilt kor barnehagen til Milla er. " Selma ser litt forskrekka et øyeblikk." Vett du ikkje? Eg har heller ikkje pippling" . Det går nok bra, beroliger eg "vi har jo GPS."Selma ser likevel litt bekymra ut. " det ekje sikkert at det går så veldig bra altså, siden du ikkje har film i bilen. Milla e helt avhengig av film i Bilen når vi henter hon i barnehagen"
Eg beklager at eg ikkje har dvd spiller og foreslår at vi ikkje seier noko om det til Milla. " Vi kan jo ikkje lyge akkurat heller" seier Selma. Her e eg heilt enig, men meiner at det å ikkje sei noko ikkje e det samme som å lyge. Selma er ikkje heilt sikker." Det ligner litt, og vi må si det som e sant!"- seier ho fornuftig.
" - men ka ska vi sei om Milla lurer på koffor sukkerspinn maskinen står på benken?"-prøver eg meg med. Selma svarer ikkje med ein gong, men meiner etter litt betenkningstid at dette er litt annleis fordi Milla fekk mest sukkerspinn sist vi lagde.
I det vi opna bilen og sett Milla på plass i barnesetet seier Selma: " Milla, du må ikke grine altså, men Hege har ikke film i bilen sin",- men i dag brydde ikkje Milla seg om det.

Milla e stor jente som har slutta med bleie og då e det viktig å huske å gå på do. Då Milla ser Inu tisse på gresset i hagen synes ho at det virka veldig greit og vil det ho og. I løpet av 1,5 sek har vi oppnådd ein viss enighet  om at det e lurare å lære Inu å tisse på do inne. Milla skal vise og vi spring inn på do.  Inu som alltid e redd for at matmor skal forsvinne, følger med oss hakk i hel og sett seg i døråpningen inn til do. I det vi høyrer den velkjente sirklelyden, legg Inu hovudet på skakke. Milla gjer det samme. Ho er sååå fornøgd og ler høgt til Inu.
" Nå du" seier Milla og peiker på Inu, men det vil ikkje Inu. " Inu klarer ikkje Milla. Kanskje neste gang." - eg føler at eg må ta baybyen min litt i forsvar.

Til Gudstjeneste med Tess 5:16 haldning.

Søndag 28. oktober var det bots og bededag i den norske Sjømannskyrkja. Søndag var også pliktig møtedag for konfirmantane, - difor var vi der.  Sant får være sant. Konfirmant og konfirmanforeldre det er vi. Den norske sjømannskyrkja ligg i Pasadena, ca 1 time frå Katy.
Silja, Hanne (Silja si vennine) og eg sit på med Bente og hennar konfirmant, Andreas. Når ho styrer bilen, -GPSén viser vegen , då går det så bra..., - sjølv om det er litt langt. 

Det er ei ny erfaring å følge førebuinga i ei kyrkje slik vi gjer denne gangen for oss, og Bente seier at ho så langt kun har vore medlem av kyrkja sitt B-lag (barnedåp, bryllup og begravelse). Dette er litt annleis,-
vi utgjer ein viktig del av menigheten. Vi er menigheten. Kaffi frukost på Starbucks vert difor avlyst på flekken og vi inntar plassane på bakerste benk. 
For å imponere litt kviskrer eg "Jonh 16:33" til Bente. Det er mitt favoritt bibelsitat som eg såg på eit stort skilt utanfor ei kyrkje i Washington : "It is going to be all right". Eg vil gjerne at dette skal vere ei sanning, og trur ein på det så vert det og gjerne det.

I dag er det bots og bededag. Ikkje akkurat noko som høyres veldig kjekt ut, heilt ærleg høyres det både gamaldags og tungt ut. Sangvalet understreka også dette inntrykket.

Først tok vi sangen frå den  raude boka:
" - du er frelser, jeg er synder, du er Amen, jeg er bønn, du er nåden, jeg er skammen, å hvor dog vi passer sammen..." ,
-så tok vi ein frå den blå:"- Forunderleg eit vrak som meg......"
Sikkert ikkje lett å velge, - det er jo så mange fine.

No synes ikkje eg at det er noko gale med verken gammal eller tung, men det har kanskje å gjere med meg?  Både ost og vin er to gode eks på at alder gjer godt. Med litt musikk i tillegg, som kan vere både hau-gammal og heavy, -då er ikkje livet så verst.
Eg har ikkje noko forhold til bots og bededagen. Trur ikkje "Bede” står i ordboka lenger og eigentleg trur eg presten ønska oss velkommen til  " bots og bønne søndag" - "bede" ordet er nok ute på dato.
Ordet “bot” er heller ikkje eit ord vi bruker mykje i dagleg språket vårt sjølv om konfirmanten og broren hennar lover bot og bedring kvar gang eg gjer dei oppmerksom på at brukte tallerkner skal plasseres i oppvaskemaskin og ikkje i vinduskarm ved tv. Stundom har eg tenkt at i legging av bot kanskje hadde hjelpt, men eg er ikkje sikker.

Bots og bededag er litt triste saker same korleis ein ser på det, og i allefall ikke noko ein har lyst til å feire med en gudstjeneste.  Eg har lært at det er det det heiter idag. Å "feire gudstjeneste" trur eg er eit forsøk på å få det til å høyres ut at det å gå i kyrkja er litt gøyare enn det det var før. 

Dersom konfirmasjonen skal vere ein "religiøs apetittvekker"  for unge konfirmanter så er det nok viktig at det er litt gøy, eller kult eller aktuellt i deira liv. Eg trur at ein gjennomsnitts konfirmant ikkje kjenner seg igjen med Fariserarane sjølv om  " me, myself, I" og "because I deserve it" - tankesettet kanskje  har mange likehets trekk?
Eg er ikkje sikker på om konfirmantane  (eller vi andre for den saks skuld) kunne gitt en enkel ordforklaring på kva det betyr å gjere bot sjølv om dette var litt av dagens tema.
Men kva gjer vel det (?), "- vi kan jo berre google det om vi treng det" - sa konfirmanten.

Ord er viktige og kanskje er det slik at at desse kjedelege gamle orda som ber med seg vrakrestar av streng teologi og livsfornektande tanker likevel inneheld eit eller anna som appellerer og rører oss i dag? Eit eksempel på eit slik ord er kanskje ordet bønn.
"Bønn?....." Stod det og øverst på programmet til gudstjenesta denne dagen.
(Eg er ikkje heilt sikker på kvifor dei ville ha spørsmålsteikn med, - men eit spørsmålsteiknet er kanskje bønn på sms- språket :-) ?) 
Denne stunda uten ord var fin. Til Kari sine vakre og meditative pianotoner, gjennkjennelse og enkelt budskap, kunne ein sitte å tenke, - eller ikkje tenke. Det enkle er ofte forbausande bra.

Eg tok meg også i å ønske at Ole Paus og kunne kome og synge: 

"-det begynner å ligne en bønn det her" , 

- det hadde passa så utruleg godt inn.