Haustmorgon.

Å stå opp ein tidleg morgon og kle på seg stille.

Eg og Inu skal ut på morgontur.

Ein liten kaffikopp til meg, så er eg klar. 

Inu er klar i det ho høyrer ordet TUR.

Før vi går må Inu berre skremme vekk nokre ekorn.
Dei spring heldigvis fortare enn henne

-og dei har denne forbaska evnen,

 til å klatre opp i høge tre.

Ganske irriterande kan dei vere,- ekorn.

Gårsdagens tur på dei same stiane, er ulik dagens tur, 

- det er litt av det kjekke.

Hausten i Katy har så langt vore av det gode slaget med hensyn på temperatur. 

Det har likevel vore nokre få netter som har vore kalde nok,

 til at dei vakre haustfargane  kan få vist seg fram.

Om ein berre kunne ta vare på,

- halde fast med heile seg, 

på tida som er akkurat no. 

Ei lita, gylden morgonstund.

Dress code

Egenprodusert t-shirt

Snorre si eigen designa t-skjorte, heilt ny,-vart i dag underkjent for skulebruk.
Nesten alle synes den var fin, bortsett fra engelsklæreren. Ho refererte til gjeldande dress code på Cinco Range HS. Det er to punkt som omhandler t-skjorter og liknande overdelar.

Punkt 1. "Students are prohibited from wearing T-shirts that:
• Are oversized or immodestly undersized.
(Snorre si hadde riktig storleik iallefall)


Punkt 2. (Det var her det krasja)

"Depict or reference alcohol, drugs, tobacco, weapons, nudity, gang affiliation, death, violence, vulgar or obscene language or images, and/or insults to race, religion, gender, or ethnicity, or other emblems
or writing that may be expected to cause a material or substantial disruption of, or interference with, normal school operation.

Kanskje ikkje kjempeoverraskande at ordet "shit" var over grensa, men alle liker jo duer,- tenkte han kanskje.
Som straff måtte han gå ein halv skuledag med Cinco Range High School t-skjorte.
STAKKARS!

Dresscode er noko som ikkje er veldig vanskelig å forholde seg til og det er litt fasinerande at dei har regler for nesten alt. Hår regelen er litt fin synes eg:

 "Hair must be clean, well-groomed and out of the eyes, and shall be a natural occurring color that is styled in a way that is neither distracting nor conspicuous. Facial hair such as mustaches, beards, and goatees is not allowed.

Males may not wear sideburns below the earlobes. Hair styles that create a safety hazard or a material or substantial disruption are not permitted." 

Eg prøver å tenke på om eg har sett nokon hårfrisyrer som kan utgjere ein fare på ein eller annan måte, men nei,- det er ikkje lett å finne eksempel. 

Ja, ja,- det er no godt at dei har tenkt på det i tilfelle ei slik som dette hadde dukka opp på skulen.

Det nok lurt å vere førebudd på det meste.
Eksempel på litt forstyrrande hår frisyre,
 som heilt klart hadde hatt problem med dresscoden på Cinco

Eg er blitt bestemor.

Barnebarnet går under navnet Bønna, sjølv om det opplagt er ei jente. Mest truleg har ho eit fantastisk flott navn som Isabella Desiree eller noko liknande, men det har mora halde hemmeleg for oss her heime. Silja er mora, - ho er 13 år.

Dette er Bønna med og uten luve. Mora (Silja) nekta å la seg avbilde med Bønna. Hadde eg vore betre i photoshop kunne eg sikkert ha manipulert Bønna inn i armane hennar.

Eg har skreve under, på blått papir, at eg påtar meg bestemor ansvar. Kva som ligg i dette, er eg ikkje sikker på. Det må nok innrømmast at eg det siste året nokså ukritisk, utan å tenke meg om, skriv under på det meste. Amerikanarane liker underskrift frå foreldre, det vart tideleg klart for meg og eg gjer det eg kan for å tilfredstille systemet.
Sexual- og Prevensjonundervisning, tenkte eg då Dawn med eit alvorlig mine kviskra til meg at Silja kom til å lære om " how babies are made and things like that" i home-ec på skulen.  Home-ec heiter eigentleg Family and Consumer Sciences, - ikkje noko tull altså. 
Mrs. Hargis sa ikkje noko om dette då vi var på open dag på Beck. Då var det meir " nutrition, nutrition, nutrition" som ho meinte var dei tre viktigaste tingene elevane skulle lære. Den første timen med kjøkken laga dei rice crispies. Oppskrifta her er enkel; marsmallows og rice crispies +litt oppvarming, litt avkjøling og så er det "faktisk dødsgodt mamma!".
På arket vi fekk med oss heim står stod det at " our curriculum offers practical and useful information for the " real world" - and we have lots of fun. "
Bønna er eit skuleprosjekt der Silja skal lære å vise omsorg og ta ansvar for "babyen" sin. Ho måtte skaffe klær og smokk. ( det er kanskje her bestemor ansvaret kjem inn?) Babyen kunne ikkje bli lagt vekk, utan tilsyn, då fekk ho minuspoeng. Hensikten prosjektet? At det er tungt å bere ein baby rundt heile tida var opplagt. Om prosjektet hadde noko med sexualundervisning vart avvist bestemt. "Det er science det"- sa den unge mora. Dei hadde heller ikkje snakka noko om korleis ein kunne sikre seg at ein ikkje blei berande rundt på ein baby. " E du gal, de snakke ikkje om sånt her"

↑ Dette er Bønna og bestemora. Inu prøver seg med sitt velkjende "prøv-å- ta- reven -frå-meg"- triks, for å få oppmersomhet. Ho er villig til å kjempe for sin baby posisjon i familien.

Kva dei snakker om på skulen i desse viktige timane er ikkje godt for oss bestemødre å få greie på, men eg skulle gjerne visst kva dei sa til gutter i 7. og 8. klasse for å motivere dei til å bere rundt på ei 2,5 l brusflaske fylt opp med bønner og kledd opp med luve, smokk og tulla inn i et babyteppe ei heil veke. Alt desse lærarane får til!

Silja fekk topp karakter på prosjekt parenting. Om dette er godt eller dårleg resultat er eg usikker på.

Halloween og dagen derpå.

Det er ikkje berre unger som hadde godis-bogonza  i går. Vi er fleire her i familien som vil ha ein høg, men synkande sukkerrus i fleire dagar som følge av Halloween.  Godteri har ikkje godt av å bli liggande for lenge.  Det er ein familie-regel det aldri har vore diskusjon rundt.  Alle, utanom Inu,  gjer ein god innsats så det ikkje skal verta gamalt.  Vi syns ikkje alt amerikanske godteriet er veldig godt, - men samanlikna med Nille godis i fjor, så er det kanskje ikkje så aller verst heller? Eg kan riktig nok styre meg for lange røde Cherry twisters, - minner meg for mykje om dansk kirsebær vin.  Av ein eller annan grunn liker eg ikkje den smaken lenger.

I vår gate kom det ikkje så veldig mange  utkledde ekvipasjar, og vi var utstyrt for invasjon.  Alle i gata vår var ute i ymse utstyr. I tillegg til Halloween  var mandagen ein velkomstfest til våre nye naboar, Charlotte og Frank.              Cul de Sac fest betyr mykje god mat og drikke. Alle stiller med minst ein rett,  - nysteikte skillingsboller gjorde seg godt i mørket. Me hadde det kjekt og sakna ikkje ungane før det visst nok var litt for seint. Då er det godt at nokon har truck og kan reise og hente dei.

Hege, Lee Roy, Dawn and Rønnaug.

På slike fester vert det snakka om mykje og mangt,- og dei som i år var litt uheldige med boo-hooinga si, må forklare seg. I år var det ei gammal kinesisk bestemor med slangeskrekk det hadde gått utover. Det vart vel nesten eining om at det likevel skal være lov å putte små plastikkslanger ned i godteposar som heilt tydelig ikkje er berekna på gamle kinesiske bestemødre.

Før kvelden var slutt vart det og  laga avtale med Thienna om at ho skulle ta oss, Rønnaug , Dawn og meg med til hennar massasje plass i China town. God fot massasje for berre 20 $.  Eg gleda meg. Dette var massasje med refleksologi eller soneterapi.  Vi stilte kl. 10 med nyvaska føter og ope sinn. Gode mjuke stola og behageleg , -eller i alle fall dempa musikk. Ein høg,mørk kineser som trykker på ulike punkt på hovudet, armen og hendene. Kinesarar er jo som oftast mørke.  Thienna hadde forklart at om det gjorde veldig vondt på eit punkt under foten kunne det bety at ein hadde litt dårlig eit eller anna inni kroppen. Ut i frå dette, er eg nok ganske dårlig. Dette var massasjens svar på CRT trening på Liftime. Ikkje så høg puls, men ikkje lett å gjennomføre. Kanskje var det ein veldig hardhendt kinesar eg hadde med å gjere? Eg veit lite om refleksologi og kinesarar, - men eg trur dei  definerer fot litt annleis enn meg.  Eg veit ikkje heilt kva som skjedde, for eg låg på magen med saman knepne auge, men det føltes som om kinesaren prøvde å bokse fram ei fin sprettrumpe.  Litt forskrekka prøvde eg å knipe det eg kunne. Ut frå lyden rundt meg var nabodamene mine omtrent i same fase. Lite minna om steeldrum orkesteret til Anna iallefall. Eg meiner at overgang lår rumpe ikkje går under definisjon fot, men eg fekk ikkje tid til å spørre for plutselig hadde kinesaren tatt eit durabeleg nakkegrep. Ja, dette var valuta for pengane, Thienna har i alle fall rett i det. Etter ein time i stolen og 20 $ fattigare, er vi ferdige. Vi smiler og rister litt for å kjenne etter om har litt mindre eller meir vondt enn då vi kom.  Konklusjonen var litt vondt, men og litt godt og,- i alle fall etterpå. Lista mi over "-men godt etter på" har fått eit nytt punkt. At vi fekk mykje for pengane, var i alle fall sikkert. Eg fekk blåveis i nakken. Det har eg aldri hatt før.

HUSARBEID I USA

I vår familie er det ikkje tradisjon for store diskusjoner om dette,- kanskje har det gått seg til over tid? Likevel har vi jo spesialfelt, Alv og eg. Når han til dømes seier at vi kanskje må begynna å tenke på julepresanger til Norge, ja så veit eg at vi betyr meg. Samtidig veit Alv at eg meiner han når eg seier slike ting som; Har vi tatt ut søppla? Vi må få orden på internett! No må vi snart vaske bilen.
Slik har no det eine ekte året fulgt det andre, i ro og fordragelight.

Som utestasjonert heimeverande kone i Usa har arbeidsoppgåvene mine på vorte utvida, som rett er. Dei fleste oppgåver utføres med eit smil om munnen sjølv om eg blir svett berre at tanken på å støvsuge trappene med vår "flotte" amerikanske støvsuger. Eg har lese at amarikanarane brukte millionar av dollar på å utvikle kulepenn til bruk på romferjene sine. Russarane derimot brukte blyant. Det hadde ikkje gjort noko med litt amerikansk støvsuger utvikling. Kanskje ein ide for Nasa no når romforskninga står litt i stampe? Eller kanskje dei berre rett og slett kunne kutte ut tepper? Det trengs ikkje mykje forskning for å gjere det.



Bil har alltid vore Alv sitt spesilaområde. Det har vore veldig praktisk for meg. Før har vi berre hatt ein bil, her har vi 3 og plutselig er det litt uklare grenser mht vedlikehald.

Den nyaste bilen vår er ein vakker Aston Martin. Fargen heiter maroon og på skiltet er Snorre sitt navn koda inn og har lova med handa på hjartet at han med stor glede skal vaske og stelle denne. Kvar gong eigaren av bilen meiner det er tid for vask, så har føraren ein viktig prøve aller ein avtale. Det er rart med slike ting.


Alv har og ein kvit Mustang. Den bruker han til å kjøre til busshaldeplassen, Park&Ride. Ingen spør kven som skal vaske den.

Eg kjører stort sett rundt i ein BMW X5. Dette er å regne som ein veldig vanleg konebil her i Katy området,- men eg er godt nøgd men den. Alv meiner at den er ein del av husarbeidsområdet mitt. Eg har tenkt at det kanskje er litt lurt å ha nokon ting slik dei var før.
Utan å kommentere noko, har eg tatt i mot 4 ulike forsendelser med ulike bilshampoo, som eg utan å vite det hadde bestilt. Etter ei veke med ymse kommentarer, gav eg etter og på lørdag vaska eg bilen. Min bil.

Når det gjeld klesvask, oppvask og husvask har eg 100 % tillit, men no føltes det som om Alv gjekk i bane mellom solstol i hagen og garasje. Gode råd og kommentarer under vaskeprosessen kom så tett som ei regnbyge i Texas. Klutar i fargekode skulle brukast i bestemt rekkefølge og sol inn i vaskeprosessen var noko av det verste, fekk eg vite. Ikkje godt å vite korleis det hadde gått om eg mot formodning hadde vaska bilen ein gong han var ute.

Då eg trudde eg var ferdig kom Alv med ei ny flaske med poleringskrem. Resultatet ville bli ein heilt ny dybde dimensjon i lakk og farge, las han frå baksida på flaska.
" Men Hege,suksessfaktoren er gnikkinga"- sa han, - som om eg ikkje har vist det lenge :-)

Supermann kom diverre akkurat litt for seint til å hjelpe. Så ulikt han.

UGGS og HAUST

Før eg får spurt om det har vore ein fin dag på skulen, seier  Silja at vi må reise på til Katy Mills med ein gong. I morgon blir det kaldt og ho må ha nye UGGS.

Kaldt ver, det høyres nesten rart ut, -men vi er jo langt ut i oktober så litt haustver kunne ein jo ha etter lange,tørre og varme sommarmånader.

UGGS? Eg meiner at det ikkje er heilt nødvendig å rushe av garde, - at vi kanskje kan vente å sjå kor kaldt det vert. Kanskje blir det ikkje så kaldt heller og det er vel ikkje  så vanlig med Uggs her kanskje?  
Mamma,- alle bruker UGGS, og viss ikkje vi kjøper no, ja,- så er det plutselig varmt igjen? Det må eg vel forstå? Kanskje eg forstår, men eg ser på ein måte ikkje problemet.  UGGS/ Flipp Flopp?

Inni meg tenker eg at eg jammen meg ikkje er  ein lydig hund som ad lyder kommando, men det seier eg ikkje høgt, sjølv om hadde passa ganske godt å bjeffe litt.

UGGS vert sjølvsagt innkjøpt, - med knapp, - ute er det 30 varmegrader igjen. Sååå typisk?, -seier Silja.

Ho legg seg om kvelden og håper å vakne opp til drittver. Som den kjærlige mora eg er prøver eg å trøyste på ein heilt ny måte: Kanskje det vert driittver i morgon? Iallefall er det heilt sikkert at det vert litt meir haust enn berre dei to dagane som var i førre veke. Eg trur det!

No har vi i alle fall sko og er heilt klar for drittver, og vert det ein fin vinterdag kan vi jo bruke flipp flopp.

Mary Kay

På lørdag (22. okt) vart eg kjent med Mary Kay. 

Ho er ikkje den nye nabodama vår, men ei flott dame må ho jo vere som har halde det gåande i så mange år. Sminkeparty på amerikansk står på planen, - systera mi, Rønnaug blei med.

Eg synes eigentleg ikkje så mykje om slike homeparties, iallefall seier eg det til Alv før eg går, men så er det jo litt kjekt når eg er der.
Belinda si vennine hadde diska opp med masse god mat, men vi var jo ikkje der for å ete. På spisebordet var det dessutan dekka på til sminkebord. Der kunne vi få facial make up. Sjølvsagt ville vi det. Ingen av dei andre damene ville, merkeleg nok, - dei var kanskje meir drevne i faget?
Den vakre Mary Kay dama samanlikna prosessen vi no gjekk i gang med det å tømme bosset. Det må gjerast liksom. Mary Kay produktene er sjølvsagt gode produkt. Dei er faktisk så gode at det nesten var litt pinleg. Hadde eg visst at eg gjekk rundt med skitne augelokk, så hadde eg jo vaska meg godt før eg gjekk. Den vakre Mary Kay dama hadde historier frå virkeligheten som bevis på at kremen virka.  Den første dagen ho til dømes brukte Time Wise Microdermabrasion kremen sin, sa plutseleg mannen hennar: "you are so beautiful tonight". Dette skjer under ein heilt vanleg torsdagsmiddag og er heilt sant. Denne spesielle kremen er så virkningsfull at ein ikkje bruker den kvar dag. Tre dager sienare, på veg ut frå bilen , skjer det igjen. " you are so beautiful!" sa han og ho måtte le litt for seg sjølv, for jammen meg hadde ho ikkje brukt same kremen. Det er nesten for godt til å vere sant.
Eg måtte tenke litt over om dette nokon gong hadde skjedd med meg, men klarte ikkje å komme på det. Så tenkte eg at det kanskje ville blitt litt i overkant om Alv hadde stoppa opp mitt middagen og sagt " you are so beautiful tonight" - han hadde nok blitt misstenkt for å ha baktanker eller veldig dårleg samvet,trur eg.
Vi måtte og i god amerikansk tradisjon fylle ut skjema. Vanskelege spørsmål om tanker rundt utsjånad. Har eg det?
Eit anna spørsmål var om mannen vår trengte hjelp til gavekjøp til oss. Sjølvsagt! Men når det er sagt er eg litt usikker om den vakre Mary Kay dama er den beste. For han,- eller meg. Eg trur og at eg hadde vorte pittelitt skuffa om eg fekk ei krukke med Age-fighting Timewise Miracle Cream til jul. Då hjelper det ikkje å tenke at det er tanken som tel heller. Uansett kva ein meiner eller ikkje om homeparties, så ender det med kjøp. Eg kjøpte.

Om det vil gjere meg finare, tja..?? Om eg vil bruke det, - tja...?? Tida vil vise. Dette er to heilt uviktige spørsmål ifølge sminkespesialisten i huset. Sminke er pr. definisjon bra og sminke er fin pynt på badet. 

Vi fekk iallefall mykje skryt av dei andre damene då vi endeleg kunne reise oss frå bordet. B-ordet vart brukt opp til fleire gonger. Vel heime var Silja også godt nøgd med resultatet. Om eg no berre farga og stritta håret, fiksa neglene og sminka meg slik kvar dag,- ja, så var det ikkje så verst. Sukk....

Om kvelden tenkte eg litt på mannen til MaryKay dama. Skulle ikkje forundre meg om han jobba som vakt i gaten til Åse sitt bustadområde. På siste dameklubb hos Åse fekk alle damene vegforklaring og så sa han: "Go on beautiful!" til oss. Det var endåtil før Mary Kay.

Og så fornøgd var Silja:

Eg vil ha ein blå ballong

OKTOBER:

Rønnaug er på besøk og då må ein jo gjere litt ut av fredagen var tanken. Det første Rønnaug gjorde på eigenhand var forresten å trakke på ein av dei to giftige edderkoppane som finnes i Texas; brown recluse.

 (Vi er ikkje helt sikker på om dette er den brune einebuaren, men frå no av vert alle lysebrune med 8 bein handsama med største varsemd)

Ho har jo ein våt og ekkel norsk sommar bak seg, så nærmast i yr glede over sol og varme sprang ho og Inu barbeint inn mellom busker og kratt. Det gjekk bra med Inu. Ser at ho har skreve på facebook at ingen hadde fortalt ho at det var farleg, men hallo. Vi har aligatorar her og,- det visste ho iallefall. Hadde vel ikkje vore noko særleg å trakka på ein av dei barføtt heller. Thienna, nabo har heldigvis lært henne korleis ho skal gå om ho treffe på dei. Ifølge Thienna har aligatoren dårleg sidesyn og treff du ein aligator på din veg, gå i sikk sakk. ( Texasregel nr 1)
På nettet står det at brown recluse ikke bit om ikkje den vert erta eller plaga. Har vist ho skilta der ein vert opplyst at ein kan få store bøter om ein terger eller mater aligatorer og skillpadder, - det gjeld vel alle dyr vil eg tru.

Heldigvis visste vi ikkje at det fantes slike edderkopper før ei veke var gått, hadde vi visst hadde vi kanskje blitt litt bekymra og gått til doktor. Vi har skulda på mygg og allergi og det ser ut til å ha virka greit,- still alive and kicking.

Eit tiltak som likevel er iverksatt er å halde ho litt meir under oppsyn. Resultatet av det er at ho må vere med på alle husmors oppgåver med meg. Etter at dette sikringstiltaket vart igangsatt har det gått bra.
Den første oppgåva denne fredagen var CRT på Liftime. Ho grudde seg forståeleg nok for eg hadde jo fortalt ho at dette ikkje var husmortrim iallefall. Eg og var litt spent og usikker fordi dagen før då eg liksom gjekk gjennom styrkeapparat med henne, så brølte ho ut. Eg kunne høyre ho gjennom øyreproppane mine og Santanas "super natural" som fylte mine øyre.  Eg lot som eg ikkje kjente ho,   - eg liker helst folk som lir i det stille , trur eg. Ho klarte seg fint på CRT timen på fredag, rett får vere rett. Ho og eg stod rett innforbi døra. Eg liker denne plassen fordi det liksom er godt å vite at eg ikkje treng dulte borti nokon om eg må ralle meg ut, og ja, - eg vil dø på utsida av gymsalen, om eg må det. Ein annan ting er at det ikkje er så lett å sjå seg sjølv i speglen. Det er ei stor fornerming mot kråka å samanlikne den med meg. Eg forstår ikkje kvifor eg ikkje kan ha armen oppe samtidig med dei andre, - det kan jo ikkje vere så vanskelig heller? Forskjellen på høgre og venstre er og kjempevanskeleg med 300 i puls. Filskifte på I- 10 er barnemat i forhold.
Aktivitet 2 var Alv ansvarleg for. Sigtseeing i downtown Houston. Han er jo litt stolt over å jobbe så høgt ( 21. etasje)  i den eine av dei to ovale Chevron bygga og kunne fortelje om duvande møter i 51. etasje.

Vi oppdaga ein veldig kjekk butikk i Sunset blv der dei innimellom alt mulig hadde flotte europeiske ( tyske) linkjoler. Vi følte oss litt amerikanske og kjøpte likevel akryl. I slike butikker vert Alv på ein måte litt uroleg og han masa om eit fantastisk Farmers Market rett bort i gata. Liksom! Det stod riktignok eit skilt der, men bøndene hadde heilt tydeleg dradd langt ut på landet. Kanskje var det feil fredag, kanskje han hadde missforstått Am og Pm? Mykje heilt enkelt som er vanskeleg i USA, det er sikkert.

Varmluftballong festival på Johnson Space senter var det neste. 50 fargerike, store ballongar mot mørk nattehimmel som svever stille avgårde, tenkte vi. Det amerikanske flagget vart "heist" av to store ballonger som blei fylt med varm luft og  50 propanfaklar vart samtidig tent på slutten av The National Anthem. Eit flott syn, og ikkje rart at amerikanarane tok seg til hjarta. Vi kunne ikkje det for vi hadde akkurat kjøpt pølser og turkey legs. Mens eg stod der slo det meg at kanskje det var sporten for meg.  Eg er jo stadig på jakt etter ein idrett som eg kan bli heilt oppslukt av. Kanskje varmluft ballong er min ting?Mange av utøvarane hadde same hårfarge som meg og ved montering av utstyr ( kanskje ikkje rette ord men -) var det opplagt at sylfider ikkje har ein fordel iallefall. Motvekt ved oppblåsing virka som eit viktig punkt. Så er det liksom berre å sveve med vinden. Den tanken kjennes iallefall fint ut. Eg trur faktisk eg kunne bli ganske god til det.

 

Det var eit flott syn.  Vi undra oss litt over kva retning vinden hadde, og korleis dei navigerte og fylte på drivstoff til den nattlege ferden. Då alle ballongane var fulle og vi stod klar med kamera med forhåpentleg riktig innstilling til å fange denne fantastiske ballongoppstiginga, sa speaker -" thank you for coming". Oppstiging og ballongferd var kl 8 am neste morgon. "Wellcom back tomorow" sa han.  Eg kjente at eg var litt skuffa, men Rønnaug som er gjest og for første gong i Texas, sa at det hadde vore ein fin biltur iallefall.